تبلیغات
كافه نرودا
كافه نرودا
هیس.... اینجا كسی خواب نیست!

بارها و بارها خواندمش... سیر نمی‌شدم... درخانه.. برای همه بلند بلند خواندم و باز هم می‌خواستم بخوانمش... چقدر دلم خوش می‌شود با این لحظه‌ها.. افتخارات... حرف‌ها... وقتی اصغر فرهادی بزرگ و همراهانش می‌توانند، یعنی این مردم.. این ملت.. این سرزمین می‌تواند.. می‌تواند، اگر بخواهد...

نامه پیمان معادی عزیز به عالیجناب اصغر فرهادی:

اصغر فرهادی عزیزاز زمان بازگشتم از مراسم گلدن گلوب و حلقه منتقدان لس آنجلس كه همراه با تو و فیلم مان در آن حاضر بودم، می خواستم این نامه را بنویسم؛ اما تلاش برای آماده شدن فیلم اولم «برف روی كاج ها»، مجال مناسبی باقی نگذاشت.

در مراسم پایانی جشنواره فجر، وقتی فیلمم جایزه بهترین فیلم از نگاه مردم را می گرفت، یاد تو افتادم. تو كه همیشه قدردان مردم سرزمینت، سرزمین مان، بودی و هستی؛ و با خودم گفتم حالا وقت این نامه است. به خصوصكه كمتر از ۱۰روز دیگر به برپایی مراسم اسكار مانده؛ و خواهم گفت ربط این ماجرا با آن یاد و ارزش مردم و نظرشان چیست.  یكی از خطاهای دید آدمی، این است كه وقتی چیزی را از نزدیك تجربه می كند، متوجه عظمت آن نمی شود. سفر و تجربه های اخیری كه با دیدن و شنیدن واكنش های مختلف نسبت به «جدایی نادر از سیمین» در كنارت داشتم، به تلاشم برای اینكه دچار این خطای دید نشوم، بسیار كمك كرد. مطمئنم خیلی از مردم ایران از خواندن این واكنش ها شادمان خواهند شد. خصوصا در روزهایی كه عده ای تلاش دارند، موفقیت های این فیلم را به دلایل واهی به سیاست ربط دهند و همین انگیزه برای من كافی است تا این نامه را بنویسم و منتشر كنم.  واكنش‌های دیگری هم كه پیش می‌آید، ممكن است حرف‌هایی را در پی داشته باشد كه چندان اهمیتی ندارد. از قدیم می گفتند همیشه بدتر از این كه پشت سرت حرف بزنند، این است كه پشت سرت هیچ حرفی نزنند!

همان اوایل سفر اخیر، وقتی محمود كلاری كه در شرق آمریكا و در تجربه تحسین شدن فیلم در حلقه منتقدان نیویورك همراهت بود، در تماس تلفنی به من گفت كه تجربه بسیار عجیبی در مورد این فیلم در انتظارمان است، به قدركافی تعجب كردم.  كلاری می گفت نكته اساسی این است كه ما با سینما زندگی كرده ایم وسال های سال فیلم و مراسم سینمایی را دیده ایم؛ و حالا به خودمان می گوییم قرار است بعضی از نام های بزرگ را در این گونه مراسم ببینیم، درحالی كه این بار در كمال تعجب، آنها منتظرند تا ما را ببینند! و این خاصیت فیلم های بزرگ است. تجربه های قبلی البته میزان تعجب یا هیجان آدم را از این واكنش ها كمترمی كند. اما هرگز آن را از بین نمی برد. حس پشت حرف كلاری را بعدا ذره ذره لمس كردم.

وقتی وودی آلن كه همیشه در نظرم سرچشمه خلاقیت بوده، به واسطه خواهرش برایت پیغام داده بود كه طبق معمول نمی تواند - یانمی خواهد - به مراسم بیاید ولی دوست دارد در نیویورك ما را ملاقات ودرباره فیلم صحبت كند، تازه فهمیدم آنچه از قول او درباره فیلم شنیده بودم، چه معنایی داشت: آلن گفته بود سال ها بود نه تنها از سینمای ما، بلكه به طور كلی از سینما انتظار نداشته كه در این دوران بتواند چیزی بیافریند كه چنین تاثیری روی او بگذارد!

وقتی توماس لانگمن پسر كلود بری، كارگردان و تهیه كننده مشهور و تازه درگذشته فرانسوی كه خودش تهیه كننده فیلم آرتیست و برنده انبوهی جایزهاست، می گفت همه دارند از محصول من تعریف می كنند اما وقتی فیلم تو رادیدم، آرزو كردم كه كاش من آن را تهیه كرده بودم، همه چیز داشت معنای كامل تری پیدا می كرد.

وقتی براد پیت می گفت شب قبل از برگزاری جلسه مطبوعاتی گلدن گلوب، دی وی دی جدایی نادر از سیمین را در دستگاه گذاشته اند و در میانه های همان صحنه دادگاه اول فیلم، آنجلینا جولی با دیدن آن جدل زناشویی فیلم رانگه داشته، متاثر شده، فاصله ای انداخته و بعد از چند لحظه باز تماشا راادامه داده اند، اطمینانم بیشتر شد وقتی آنجلینا جولی درباره كار بعدی ات پرسید و ساده و راحت درخواست كرد كه در فیلمت بازی كند و در پاسخ حرفت كه گفتی شخصیت زن فیلمت فرانسوی زبان است و گفت تا آن تاریخ می تواند زبان فرانسه یاد بگیرد، من غرق در غرور شدم.

وقتی مریل استریپ درباره جزییات كارگردانی یا بازی صحنه های مختلف فیلممی پرسید و با اشتیاق گفت دوست دارد با تو كار كند، وقتی استیون اسپیلبرگگفته بود كه اعتقاد دارد جدایی نادر از سیمین با فاصله زیاد بهترین فیلمامسال دنیاست، وقتی دیوید فینچر نیم ساعت وقت گذاشت تا با تو حرف بزند ونظرهایش را بگوید، وقتی چند سینماگر سرشناس می گفتند كه فیلم راندیده اند اما تعریف های زیاد فرانسیس فورد كوپولا را درباره آنشنیده اند و خیلی كنجكاوند، وقتی الكساندر پین كه خودش گلدن گلوب فیلم وكارگردانی را گرفت فقط به دلیل علاقه به فیلم تو در طول آن روزها به یكی از نزدیك ترین دوستان هم صحبت ات بدل شده بود و در هر دو مراسم گلدن گلوب و حلقه منتقدان لس آنجلس می گفت در طول حرف هایت روی صحنه سعی می كرده انرژی مثبت به سمت تو بفرستد. وقتی دیگرانی كه مجاز نیستم نام شان رابیاورم، از فیلمت به عنوان یكی از محبوب ترین های فهرست شخصی شان در دو، سه سال اخیر یاد می كردند، تازه درست دستگیرم شد كه فیلم در دل آدم های یكه سالی ده ها فیلم بزرگ و تاثیرگذار می بینند یا یكی ، دوتایش را هر سالمی سازند، چه مرزهایی را درنوردیده و چه قله هایی را فتح كرده است.

در مراسم برگزیدگان منتقدان آمریكا (Critics’ Choice Award) كه باب دیلن بزرگ قطعه جدید بسیار زیبایی را روی صحنه اجرا كرد، ما از لذت شنیدن ودیدن اجرایش حرف می زدیم و به ما گفتند اگر می دانستید خود باب درباره فیلم تان با چه لذتی حرف می زد، چه می گویید. و این تازه بخشی از آن چیزی است كه من شنیدم و دیدم. باقی اش بماند برای روزگاری دیگر، مخصوصا داستان تو و رابرت دنیرو كه امیدوارم آقای كلاری روزی تعریفش كند.

اصغر فرهادی عزیز، در جلسه مطبوعاتی ویژه گلدن گلوب، یكی از چهار، پنج باری كه حاضران به شكلی استثنایی در میان حرف های تو دست زدند، در جواب سوالی بود كه می پرسید چطور با محدودیت های توی ایران چنین فیلمی ساخته ای. گفتی هیچ كس مرا مجبور نكرده بود آنجا با وجود محدودیت ها فیلم بسازم، خواست خودم و قصه ای كه داشتم، طوری بود كه باید همانجا و با همان شرایط ساخته می شد و برای ساخت این فیلم شما فكر كنید همه چیز همان طور كه من دلم می خواسته فراهم بوده است.

گفتی نمی خواهم بگویم شرایط فیلمسازی در كشورم آرمانی است، اما تصویری هم كه شما از فیلمسازی در ایران دارید، خیلی دقیق نیست. این حرف هایت وقتی یادم آمد كه لابه لای حرف ها و كارها و مصاحبه های مختلف، به من راجع به طرحی می گفتی كه قرار است در آینده در تهران بسازی و آن را خیلی دوست داری.

حرف دیگرت كه باز به تشویق حاضران آن جلسه انجامید، همان بود كه گفتی تفاوت های مردمان نقاط مختلف دنیا بسیار كمتر از شباهت هایشان است، امابه نفع سیاست است كه تفاوت ها و فاصله ها را بیشتر جلوه دهد و بر آنها تاكید كند.

این روزها كه در ایران خبر جوایز فیلم تو حتی مانند نوعی گسترش فرهنگی عمل می‌كند و از جمله، گاهی حتی طیف هایی را به پیگیری اخبار فرهنگی وامی دارد كه به طور معمول هیچ كاری به اتفاق های هنری نداشتند، اینروزها كه تبریك های هر همكار و هر دوست، هر رهگذر خیابان و حتی هر بیماراتاق های بیمارستانی كه برای بستری كردن و ترخیص پدرم به آن پا گذاشتم، امید را در دل آدم می كارد و می پروراند، یاد همان حرفت می افتم. بله، بین مردمان مختلف دنیا و احساس های انسانی شان، تفاوت ها ناچیز است. اما آن نفعی كه گفتی، آنقدر همه جا رخنه كرده كه همین مردم این روزها در گذرو خیابان از من می پرسند وقتی از آمریكا برگشتی، كاری با تو نداشتند؟

در خود مراسم، چه حال خوبی بود وقتی من هم مثل میلیون ها ایرانی حرف هایت را موقع دریافت جایزه شنیدم. از آن بالا كه چشم می انداختی، می دیدی همه بزرگان سینما كه عمری كارهایشان را دیده ای و درباره شان خوانده ای، بهت زل زده اند؛ و انگار عشق و انرژی مردم ایران باعث شده بود ما آنجا محكم بایستیم. آن لحظه ای كه تو از مردم یاد كردی، می دانستم میلیون ها نفر در كشورمان هم به ما زل زده اند و تو به پشتوانه عشق شان، به جای هر عزیز دیگرت از آنها یاد كردی؛ و راستش اصغر، آن بالا چه حالی داد ایرانی بودن.

قدر و منزلتی كه تو برای این مردم قایلی، زمانی با آن نمایندگی كردن به درستی پیوند می خورد كه حرف آن منتقد آمریكایی را به یاد بیاوریم؛ كه در یادداشتی بر جدایی نادر از سیمین نوشته بود: «اگر می خواهید تهدیدی نثار این كشور كنید، بهتر است قبل از آن این فیلم را ببیند، تا بدانید باچه مردمانی روبه رویید، تا در تصمیم خود تجدید نظر كنید.»

اینكه یك فیلم بتواند چنین دستاوردی، چنین تاثیری داشته باشد، یعنی اینكه تو بارها بیشتر از آن جمله هایی كه در ستایش مردمان دیارمان می گویی، دین خودت را به آنها ادا كرده ای. حالا دیگر واقعا مهم نیست كه فیلم در یكی از دو رشته «فیلم خارجی» و «فیلمنامه» كه نامزد شده، جایزه آكادمی رابگیرد یا نه. مهم تر این است كه این فیلم در طول این مدت به این مردم امید، اشتیاق و افتخار بخشید.

برای همین امید، اشتیاق و افتخار است كه می خواهم با صدایی صد بار بلندتراز آن فریادی كه بعد از جایزه گرفتن ات در جشنواره برلین، در سالن برلیناله پالاس برآوردم، فریاد بزنم: اصغر؛ خیلی چاكریم

 

راحیل

موضوع مطلب : زیر پوست شهر,
ارسال شده توسط راحیل در ساعت 17:17 | نظرت شما ()
نمایش نظرات 1 تا 30